پسر خردسالی بودم که پدرم دستم را گرفت و برای روز عاشورا برد راهپیمایی. امام خمینی اعلامیه داده بود که باید بروید راهپیمایی. مسیر راهپیمایی ازمیدان آزادی تا میدان امام حسین بود که آن زمان می شد شهیاد تا فوزیه. ما با آرامش حرکت میکردیم و مرگ بر شاه می گفتیم. جمعیتمان زیاد بود، اما خبری از نیروهای نظامی در خیابانها نبود. مردم از ساختمان نیمه کاره سر خیابان خوش - که بعدها معروف شد - بالا رفته بودند و از بالا با شعارها ما را همراهی می کردند. آنزمان شاه عقلش نمی رسید بسیجی درست کند و قاتی جمعیت بفرستد تا راهپیمایی را بههم بزند. چماقدارهاش هم از مردم جدا بودند و چهرههای شاخصی داشتند. نکته دیگری که بهیادم مانده، تعداد زیاد خبرنگاران بود که آزادانه در خیابانها بودند و از آن بین دو عکاس بی بی سی را یادم هست که روی سقف کیوسکهای روزنامهفروشی نشسته بودند و عکس میگرفتند. آن روزها هنوز بهفکر شاه نرسیده بود که مجوزخبرنگارها را باطل کند یا در محدوده دانشگاه و نمازجمعه حبسشان کند! امروز حس می کنم وظیفه دارم پسر خردسالم را روز عاشورا با خود ببرم تا این لحظههای تاریخی زیبا در ذهنش بماند.
۱۳۸۸ دی ۲, چهارشنبه
۱۳۸۸ دی ۱, سهشنبه
دستاورد فوت آیتالله منتظری برای جنبش سبز:فعال شدن شهرستانها
سرانجام مرد بزرگ این دیار با کوچش نیز اسباب برکت شد و جنبش سبز را به طرز عجیبی به جلو پرتاب کرد. درحالی که عملا برنامه جنبش برای ماه محرم بهعلت بسته بودن فضای هیات ها و پراکندگی موجود در آنها با دشواری هایی روبرو بود، درگذشت آیت الله منتظری تحرک نوینی در جنبش به وجود آورد. این مهم درحالی به دست آمد که کودتاچیان بیش از دو هفته برروی تصویر جعلی پاره شدن عکس امام انرژی گذاشتند، غافل از این که این انرژی با یک حادثه ناگهانی به باد فنا خواهد رفت. هزینه صرفشده برای این حرکت ازجانب آنها چنان بوده که به طرز مسخرهای قصد دارند در قم هم نشان بدهند هنوز شکست نخوردهاند! اما نکته مهم دیگر بعد از رحلت آیتالله که به پدر معنوی سبزها نیز شهرت داشت، فعال شدن شهرستانها بود. بهاین ترتیب که ناگهان جوش و خروش مردمی در نجفآباد، قم و تاحدی اصفهان دولت کودتا را غافلگیر کرد. اگر قم را مهمان تهرانی ها بدانیم، برای نجف آباد نمیتوان چنین توجیهی داشت و تظاهرات خودجوش آنجا را حقیقتا باید بومی دانست. برهمین اساس بود که برای اولین بار بلندگو بهدست سبزها افتاد و شهر نجفآباد عملا تسخیر شد.
. یادمان باشد که در انقلاب 57 نیز باوجود مرکزیت تهران، تا شهرستانها وارد گود نشدند، اتفاق اصلی روی نداد.
۱۳۸۸ آذر ۲۴, سهشنبه
اشتراک در:
پستها (Atom)